Categorie archief: Mens en samenleving

Buiten spelen = leren

Wie het snelste is bemachtigt tussen de speeldingen zijn eigen favoriet. Wie brutaal is duwt gewoon een ander opzij. Of neemt gewoon een bezet stuk van iemand af, als er geen ouders toekijken. Knaapjes van 4 tot 10 jaar, die binnen een paar seconden hun karakter laten kennen. Vooral als dat minder fraai is.

Ik houd regelmatig de plaatselijke spel-o-theek voor buitenspeelgoed open. Ik vind het een mooi en zinvol initiatief.

  • Het is eigenlijk waanzin om gocarts en fietsjes voor (klein)kinderen aan te kopen. Al na een paar maanden zijn ze er te groot voor geworden.
  • Na drie weken zijn de kids hun speeltje moe, en willen ze weer iets anders.
  • Dus spaar je centen, en leen even wat je tijdelijk kan gebruiken.
  • De kinderen komen eindelijk nog eens wat buiten, weg van een scherm(pje).
  • En gewoonlijk wordt er ook nog samen gespeeld, en gedeeld.
  • Het buitenspelen zit vol sportieve actie, goed voor de conditie en de gezondheid.
  • (Groot)ouders leren het idee van uitlenen en samen gebruiken kennen. Ook heel geschikt voor gereedschappen, autodelen, enz.
  • Niet het persoonlijke bezit, maar het gezamenlijke gebruik krijgt prioriteit.
  • Er ontstaan veel en nieuwe sociale contacten tijden het uitlenen, je leert een hoop mensen uit de buurt kennen.

Allemaal redenen waarom ik er graag aan meewerk.

Onlangs was er een gezamenlijk initiatief van diverse groepen die met en voor kinderen actief zijn, centraal in het dorp. En onze spulletjes stonden er dus ook. Best wel fijn. Maar sommige karakters waren dat toch iets minder.

Ken je dat? Een step, wandelfietsje of wat dan ook. Leuk! Wil ik hebben! Eén keer proberen. Lukt niet meteen. Dus laat ik het gewoon -boenk- op de grond vallen waar ik sta. Niet terug zetten, nee. Maar meteen naar een volgend stuk lopen, om een 1 x te proberen.

Natuurlijk rijden de meesten tussen de kegels op het aangegeven parcours. Een paar anderen daarentegen doen hun best om zoveel mogelijk kegels plat of om te rijden. Sommige groepjes hadden een begeleidster (juf?). Hoedje af voor hen. In tegenstelling tot de meeste ouders waren zij wél met de kinderen bezig. En vaak ook op een pedagogisch verantwoorde manier. Ouders vinden blijkbaar nogal eens dat niet zijzelf, maar school en leerkrachten voor de opvoeding moeten zorgen.

Ergens stond er ook een clown die leuke dingen maakte met ballonnen. Ik zag iets langskomen dat ik niet begreep. Een slechte interpretatie van mij? Het ding leek op een machinegeweer. En daarna zag ik ze vaker. Helaas klopte het wel. Er werden feestelijke Uzi’s gemaakt voor de kids. En zwaarden, revolvers… Pas toen ik er een papa mee op zijn zoontje zag schieten wist ik dat ik me niet vergist had.

Tja, we maakten vroeger ook geweren en sabels. En pijl en boog. Maar ik verschoot toch dat dit tegenwoordig nog op kinderfeestjes gedaan werd. Mja, beter verschieten dan schieten.

Pst… post… ssstt…

File in het postkantoor. Ik duw de deur open en probeer achteraan aan te sluiten zonder anderen te hinderen. En tel. Zeven. En nog twee, die staan aan het enige loket dat open is. Het lijkt alsof ze daar nog een tijdje zullen blijven overleggen. Zou ik terugkeren, of aanschuiven? Het gebeurt het laatste jaar steeds vaker en erger. Meer postkantoren sloten hun deuren, en vooral veel meer mensen komen pakjes ophalen of terugsturen.

Eigenlijk wel druk in de vrij kleine ruimte. Een paar weken na het winteruur bleek de wandklok nog steeds in zomerstemming te zijn. Erg opvallend: een gewijde stilte. Af en toe gedempt gemompel aan het loket. Buiten stond iemand te telefoneren. Dat was ondanks het dubbele glas binnen nog goed te horen. Terwijl ik langzaam twee plaatsen vorderde, waren er nog 4 nieuwe filelopers bijgekomen. Ook in stilte.

Nummer vijf viel op. Vrolijk gebreide Laplandse muts. Lange grijze baard. Rugzak. Blote voeten in sandalen, ondanks de novemberkou. Hij keek even rond en fluisterde dan in de stilte: “Dit vind je dus in ons land niet meer…” Iedereen deed moeite om de gefluisterde woorden te verstaan. Het kwam er in vlekkeloos Nederlands uit. Hoezo, dat vind je in ons land niet meer? Hij beantwoordde meteen de ongestelde vraag en de verbaasde blikken.

Hij sprak een klein beetje luider nu. En dan viel ook zijn Nederlands accent op. “Ja, een postkantoor, weet je. Bij ons moet je daarvoor naar Albert Heijn.” Begrijpend geknik. En enkele reacties. ‘Ja, hier hebben we ook postpunten.’ ‘Er zullen er nog wel meer moeten sluiten…’ De magische stilte was verbroken. Op een paar seconden tijd was iedereen met iedereen aan het praten. Even magisch.

Bleek dat de brave man eigenlijk een copy-shop zocht. “Euh? Hebben we hier niet hoor, geen coffeeshop.” Tja, wat verwacht je van een Nederlandse rugzaktoerist op sandalen… Hilariteit alom. Het winteruur werd besproken, de dagbladwinkel waar allicht een kopieermachine stond. En toen onze gast daarnaar op zoek ging, verstomden beetje bij beetje ook weer de gesprekken.

De kunst van het palaveren. Ze is mij ook niet gegeven. Maar het maakt opvallend veel verschil. In geen tijd was ik aan de beurt.
De mensenfluisteraar leek in veel opzichten op de Kerstman die stiekem vervroegd op ronde was. Toen ik buiten kwam was hij nergens meer te bespeuren. Het was eigenlijk wel een leuk cadeautje. Een blijde boodschap. Ik ben benieuwd of ik dit jaar nog wel iets ga krijgen.

Geef mee, leef mee

Er zijn veel kleine en eenvoudige dingen waarmee je de wereld aangenamer kan maken. Het vraagt vaak alleen maar wat tijd, en je krijgt een hoop vriendschap er voor terug. Help je ook mee aan het volgende Geefpleintje?

Na de voorbije windstilte gaan we met enkele mensen in Hasselt opnieuw een Geefpleintje opstarten. De formule is gekend: goede spullen die je niet meer gebruikt kan je er afgeven, en iedereen kan er gratis meenemen wat nuttig of leuk lijkt.

Op donderdagavond, 14 oktober 2017 om 19 uur komen we samen met iedereen die wil helpen. Geef een seintje als je er bij wil zijn.

We houden al een beperkte, kleine oefensessie op Festival Retour, zaterdag 14 oktober van 11 tot 17 uur in de LeoniHal (Corda campus Hasselt). Door het festivalthema zijn de spullen die daar gebracht en gehaald kunnen worden beperkt tot gereedschap: voor keuken, tuin en klussen. (Dus geen kleding, speelgoed e.d.) We hebben er het goede gezelschap van Repair Café, LETS, kleding- en zadenruil, boekenruilcafé e.a.

Op zaterdag 16 december willen we weer aan de slag met de gekende formule op het pleintje bij Vanveldeke. We denken dan meer aan warme kleding, koffie en soep, voeding e.a. dingen die kunnen helpen om de kou en de komende feestdagen wat aangenamer door te brengen.

Wat helpende handen zijn welkom! Bv om een flyer of affiche te maken en/of te verspreiden, materiaal te verzamelen (kledingrekken, tentjes, parasols, tuinkachel, tafel, stoelen, verlichting,…), aangevoerde spullen samen met de brenger uit te pakken, te sorteren, op te ruimen, … alles vooraf op te bouwen, en achteraf weer op te ruimen en weg te brengen.

Of voor wat animatie of gezelligheid te zorgen, koffie of soep te maken, af te wassen,… Een hele klus voor 3 mensen, maar een leuke bezigheid als we het samen kunnen doen.

Wil je ook een beetje van je tijd gebruiken om een beetje van de wereld een beetje beter te maken? Kom gewoon meedoen. Tot dan/daar….