Alle berichten van tOverlevenaar

Vrijwilligerswerk: goed gek…

Deelnemen aan- en met een standje aanwezig zijn op Walk for the Climate. Zoals zo vaak: een actie die iedereen prima vindt. Maar verder weinig aanbod en animo om iets te doen. Maar met 2 die het de moeite waard vinden lukt het ook nog wel. En dan begint het werk. Vrijwillig.

Organisatie contacteren. Afspraken maken. Een tentje van Eva lenen. Een banner printen. Soort flip-flap paneel verzinnen met wat basisinformatie. Zowel actief als passief te gebruiken. Uittypen. Vergroten op het juiste formaat. Karton zoeken en op maat snijden. Plantstokjes zoeken en op de juiste lengte maken. Een raamwerk bedenken. Afvoerbuizen, hoeken, T-stukken en klemmen kopen. Testen of het met de berekende afmetingen werkt. Buizen op maat zagen, de juiste gaten boren. Koppelstukken lijmen, pen-gatverbindingen maken om een demonteerbare constructie te krijgen die niet te veel plaats inneemt bij het vervoer.

Gekleurd papier zoeken. Hoesjes zoeken, knippen en inkepen, stokjes vastlijmen. Inktpatroon is leeg. Nieuwe halen. Bladen printen (mijn printertje moet ze 1 voor 1 gevoed krijgen, anders loopt ie vast). Sorteren, in hoezen steken, een houten hand uitzagen en op een buis monteren. Aanhangwagen klaarmaken. Tentje ophalen. Lijst maken van alle nodige spullen. Alles samenzoeken.

Oei, de pas opgepompte bandjes van de aanhangwagen (zeker 2 jaar niet gebruikt) verliezen druk. Reservewieltje plaatsen. Alles opladen om zondagmorgen vroeg en snel te kunnen vertrekken.

Zaterdag namiddag merken dat ook het reservebandje druk verliest. Geen tijd meer om een nieuw, of een nieuwe binnenband te zoeken. Naar de Brico. Daar staat gelukkig nog 1 bus met een herstelproduct voor tubeless banden. 14,95€. (Een week later zie ik ze in de folder van de Aldi voor 5,99.)

Op de bus staat: bus leegspuiten in de band, en dan ca. 10 km aan max. 50 km/u rijden om het product goed te verdelen. Zo spoedig mogelijk daarna de band laten herstellen. Daar heb ik geen tijd voor. Ook geen zin om zomaar wat gaan rond te rijden. Dat moet dan maar zondag morgen, als ik vertrek. Voor de zekerheid nog een voetpomp in het koffer leggen, om onderweg de banden bij te pompen.

Zondag veel te vroeg op, koffie maken, auto op straat gaan keren en terug rijden, aanhangwagentje tot aan de trekhaak sleuren en vastmaken. Geen goed idee. De band liep helemaal los van de velg. Snel een poging tot depannage improviseren: wagentje optillen, betonblokken er onder zetten. Met het wiel los van de grond lukt het om het bandje terug min of meer behoorlijk om de velg te krijgen.

Spuitbus proberen… het lukt! De band zit vast, en is opgepompt. Aan 50/u steeds achteromkijkend of de band niet te plat wordt, of van de velg gaat…. Het lijkt te werken. Zelfs zonder onderweg te stoppen of bij te pompen. Handig product.

Dan alles uitladen, opbouwen. ´s Avonds demonteren, terug opladen, naar huis. ´s Anderendaags uitladen, alles terug opruimen. Tentje terugbrengen.

Ik heb de uren niet geteld. Ik schat dat het samen 1,5 a 2 werkdagen zijn geweest. Vrijwilliger zijn bij enkele verenigingen is soms meer dan een full-time job. Soms vraag ik me af waarom ik het eigenlijk doe. En of het zin heeft. En waarom er zo weinig zijn die willen meehelpen.

Beetje gek zeker?

Hoe wordt ik schrijver? (01)

Een kompleet boek over alle aspecten van het schrijverschap, voor de naïeve lezer die denkt dat hij kan (leren) schrijven.

Indien U aspiraties hebt om ooit zelf een boek te gaan schrijven, zal onderhavig meesterwerk U daarbij geenszins kunnen helpen.

Toch kan het de moeite lonen om vooral de eerste pagina’s aandachtig door te lezen. U hoeft het boek dus eigenlijk niet eens te kopen. U slaat het in de boekhandel open, en begint gewoon te lezen. (Daar dient een inkijkexemplaar voor. Doet U dus maar gerust.) Nochtans zal ik zeker niet nalaten een duidelijk antwoord op de hierboven geformuleerde vraag te geven. Meer zelfs, ik zal op deze eerste bladzijde reeds een volledig en duidelijk antwoord hierop geven. De vraag “Waarom is dit boek dan zo dik?” is dan ook ten zeerste gerechtvaardigd. Het antwoord is even eenvoudig als voor de hand liggend. Stel dat ik enkel de vraag “Hoe wordt ik schrijver?” zou beantwoorden in dit boek, en dan liefst ook nog op de eerste bladzijde. Dan zou dit boek slechts één pagina dik zijn. Nu moet U weten dat ik schrijf ‘om den brode’. Ik moet dus geregeld een boek van iet-of-wat omvang kunnen afleveren. Want zeg nu zelf, wie koopt er in Godsnaam een boek van één bladzijde?

(Correctie: een boek van één blad. Een boek van één bladzijde bestaat namelijk niet.)

Maar om mijn belofte op een duidelijk antwoord in te lossen, zal ik zeer kort en snel moeten wezen. Daarom:

“Hoe wordt ik schrijver?”

Antwoord: uit pure frustratie.

Als U verstandig bent, laat U het hierbij, en zet U dit boek terug op het schap. Mocht U in uiterste wanhoop en aangetrokken door de titel van dit werk het boek reeds gekocht hebben zonder de eerste bladzijde te lezen, probeert U dan om de rest van dit boek verder te verkopen  voor dat er ezelsoren, bladscheurtjes of vuile vingers (ja, bekijk ze maar eens!) instaan. Indien U echter een doorbijter bent, en zo onverstandig om toch verder te lezen, dan zal ik U verder teleur blijven stellen.

Ik voel me namelijk verplicht, aan mijn beroepseer als schrijver, en om het onderhoud van mijn gezin, om nog ettelijke pagina’s vol te schrijven.

Daarom: een beetje meer uitleg over HET antwoord. “Uit pure frustratie.” Als aandachtig lezer zou U nu moeten vragen: “Schijvert, wat bedoelt U daarmee?”

(Zoniet, dan behoort U tot die verfoeilijke categorie lezers die een boek alleen voor de lol lezen. U ontneemt iedere criticus de zin om nog te lezen, laat staan te bespreken!)

Terug naar Uw vraag nu:

Aangezien ik deze vraag toch wel voorzien had, zal ik hier ook plaats maken voor een antwoord. (Gelieve in ‘t vervolg wel wat op Uw taal en uitspraak te letten, anders zal U het als kandidaat schrijver zeker nooit ver schoppen.)

Antwoord op de vraag die bij HET antwoord gesteld kon worden: Kijk, iedere schrijver is in feite een onnozele hansworst, die in zijn jeugd teveel boeken heeft gelezen. Tot voor het verschijnen van dit boek was het namelijk nog niet verplicht om op ieder boek te vermelden: ‘LEZEN KAN DE GEZONDHEID SCHADEN.” (Art. zoveel en zoveel)

Vanuit die belezenheid voelt de lezer dan de onbenulligheid van zijn bestaan aan aan den lijve.

Neen, dit is geen schrijf of taalfout, dit is een zeer interessante en misleidende zinsconstructie. Indien U er problemen mee heeft, lees ze dan nog maar eens over. Eventueel nog eens. Probeer de zin te verduidelijken door op de juiste plaats een komma te plaatsen. Indien U echt schrijver wil worden, is dit een goede oefening. De oplossingen staan achter in dit boek. (Tenzij u de goedkope, klassikale uitgave hebt.)

Hoe wordt ik schrijver? (00)

PC’s worden steeds sneller, met meer geheugen en opslagruimte. En telkens er weer eentje teveel veroudert, kopieer ik de harde schijf naar een mapje op de nieuwe PC. Die map heet dan ‘Oude PC’. En daarin zit uiteraard ook de vorige map ‘Oude PC’. Een soort Russische poppetjes dus. Vol bestanden en foto’s die ik nooit nog bekijk.

Maar toch, een van die bestandjes deed een belletje rinkelen. Niet op de PC, maar bij mij. Dat ik dat nog altijd bewaard heb… Ik heb het met plezier herlezen. Tegenwoordig is het veel eenvoudiger om iets op internet dan in een papieren boek te publiceren. Ik heb het dus in stukjes geknipt om het als blog te slijten. Misschien kan het nog wel bij iemand een glim- of grijslach ontlokken.

Er zit wat confrontatie met een ver verleden in. Waar ik weinig last van heb, want ik kijk zelden achterom. Ik ben eerder bekommerd om de toekomst, en heb het te druk met vandaag. Het leert een mens ook relativeren. Het verleden heeft enkel belang als lesmateriaal. Voor wie er van wil leren.

Schrijven doe en deed ik graag. Het leek me dus wel grappig om als niet-auteur een stuk te schrijven over schrijver worden. Tegenwoordig zou het ‘Schrijven voor Dummies’ heten. En uiteraard blijkt het te bestaan…. Een bestseller schrijven voor Dummies, Zakelijk schrijven, Hoe schrijf je een bestseller, Hoe schrijf ik zelf een waanzinnig boek,… En vooral dat laatste had ik dus ook al geprobeerd 🙂

Ik heb later de draad nog eens terug opgepakt, en heb er met die draad toen nog een stukje aangebreid. Maar dat houdt natuurlijk geen steek. Als het een schilderij was kon het de titel ‘Onvoltooid werk’ krijgen. Hoewel er ook van Tolkien ooit een onvoltooid schrijfsel is uitgebracht. Wie weet wat er nog boven komt bij archeologische opgravingen in mijn harde schijf.

Dus (on)regelmatig zal ik er een stukje van bloggen. 16 keer of zo. En als je dan later nog eens alles in één keer leest, zoals ik nu deed, dan wordt die ene, wat rodere draad allicht wat meer zichtbaar en grappig. Ik denk dat de eerste toetsen hiervoor nog op een Oric Atmos zijn aangeslagen. Keigoede computers. Toen. Verleden tijd. En nu wordt het uitkijken naar de Quantum Commodore 2030. Iets voor na de toekomst van Orwells 1984. The year 2525 of zo. The times they are a changin…