Categorie archief: Duurzaam

Vrijwilligerswerk: goed gek…

Deelnemen aan- en met een standje aanwezig zijn op Walk for the Climate. Zoals zo vaak: een actie die iedereen prima vindt. Maar verder weinig aanbod en animo om iets te doen. Maar met 2 die het de moeite waard vinden lukt het ook nog wel. En dan begint het werk. Vrijwillig.

Organisatie contacteren. Afspraken maken. Een tentje van Eva lenen. Een banner printen. Soort flip-flap paneel verzinnen met wat basisinformatie. Zowel actief als passief te gebruiken. Uittypen. Vergroten op het juiste formaat. Karton zoeken en op maat snijden. Plantstokjes zoeken en op de juiste lengte maken. Een raamwerk bedenken. Afvoerbuizen, hoeken, T-stukken en klemmen kopen. Testen of het met de berekende afmetingen werkt. Buizen op maat zagen, de juiste gaten boren. Koppelstukken lijmen, pen-gatverbindingen maken om een demonteerbare constructie te krijgen die niet te veel plaats inneemt bij het vervoer.

Gekleurd papier zoeken. Hoesjes zoeken, knippen en inkepen, stokjes vastlijmen. Inktpatroon is leeg. Nieuwe halen. Bladen printen (mijn printertje moet ze 1 voor 1 gevoed krijgen, anders loopt ie vast). Sorteren, in hoezen steken, een houten hand uitzagen en op een buis monteren. Aanhangwagen klaarmaken. Tentje ophalen. Lijst maken van alle nodige spullen. Alles samenzoeken.

Oei, de pas opgepompte bandjes van de aanhangwagen (zeker 2 jaar niet gebruikt) verliezen druk. Reservewieltje plaatsen. Alles opladen om zondagmorgen vroeg en snel te kunnen vertrekken.

Zaterdag namiddag merken dat ook het reservebandje druk verliest. Geen tijd meer om een nieuw, of een nieuwe binnenband te zoeken. Naar de Brico. Daar staat gelukkig nog 1 bus met een herstelproduct voor tubeless banden. 14,95€. (Een week later zie ik ze in de folder van de Aldi voor 5,99.)

Op de bus staat: bus leegspuiten in de band, en dan ca. 10 km aan max. 50 km/u rijden om het product goed te verdelen. Zo spoedig mogelijk daarna de band laten herstellen. Daar heb ik geen tijd voor. Ook geen zin om zomaar wat gaan rond te rijden. Dat moet dan maar zondag morgen, als ik vertrek. Voor de zekerheid nog een voetpomp in het koffer leggen, om onderweg de banden bij te pompen.

Zondag veel te vroeg op, koffie maken, auto op straat gaan keren en terug rijden, aanhangwagentje tot aan de trekhaak sleuren en vastmaken. Geen goed idee. De band liep helemaal los van de velg. Snel een poging tot depannage improviseren: wagentje optillen, betonblokken er onder zetten. Met het wiel los van de grond lukt het om het bandje terug min of meer behoorlijk om de velg te krijgen.

Spuitbus proberen… het lukt! De band zit vast, en is opgepompt. Aan 50/u steeds achteromkijkend of de band niet te plat wordt, of van de velg gaat…. Het lijkt te werken. Zelfs zonder onderweg te stoppen of bij te pompen. Handig product.

Dan alles uitladen, opbouwen. ´s Avonds demonteren, terug opladen, naar huis. ´s Anderendaags uitladen, alles terug opruimen. Tentje terugbrengen.

Ik heb de uren niet geteld. Ik schat dat het samen 1,5 a 2 werkdagen zijn geweest. Vrijwilliger zijn bij enkele verenigingen is soms meer dan een full-time job. Soms vraag ik me af waarom ik het eigenlijk doe. En of het zin heeft. En waarom er zo weinig zijn die willen meehelpen.

Beetje gek zeker?

Wereld & mensheid redden? Makkelijk!! (in 452 woorden)

alleen… we maken het zo complex, dat niemand het nog ziet zitten. Dikke turven over economie, energie, ecologie… Zo ingewikkeld dat het lijkt alsof ze moeten dienen als excuus om niets te ondernemen.
Terwijl het ook bevattelijk in een schema op een half A4’tje kan, of zelfs kernachtig in 1 zin:

De (niet onomstreden) universele behoeften van de mens die Maslow (1943) in een piramide rangschikte zijn een handige leidraad (waar ondertussen 10-tallen versies van bestaan). Duidelijk is in ieder geval dat er basisbehoeften zijn waarzonder we zelfs niet kunnen leven: lucht om te ademen, drinkbaar water, gezond voedsel, slaap, beschutting tegen hitte en uitdroging, of onderkoeling,… Zelfs veiligheid en sociale contacten (vriendschap, liefde) horen nog bij de basics: ook eenzaamheid is dodelijk. (Dodelijker dan roken, of alcohol vb.)

Als we met zijn allen op een aanvaardbare manier willen kunnen leven, moeten we er voor zorgen dat lokaal en globaal aan onze basisbehoeften kan voldaan worden met gezonde (en zeker geen levensbedreigende) ‘producten’.
Dus voor lucht, water, bodem en voedsel geldt dat gebruik, producties en transporten de kwaliteit hiervan niet nadelig mogen beïnvloeden.
Als we al onze processen en manipulaties vooraf hieraan toetsen, ontstaan er geen problemen.

Veel mensen rebelleren omdat ze misbruiken hierin vaststellen: luchtvervuiling en fijnstof, microplastics in veel dranken en voeding, pesticiden in bodem en eten, plastiek van Himalaya tot oceaantrog, peuken, Co2, gele hesjes, statiegeld, Klimaat… Voor geldgewin van 1% van de bevolking verkwanselen we al onze levensnoodzakelijke elementen op aarde. Gelukkig worden greenwash schijnoplossingen die woorden als duurzaam, eco of transitie verkrachten steeds vaker doorprikt

In principe moet ieder product (onderdeel, verpakking) daarom ook terug naar de bron via leverancier en producent (dezelfde wel als bij verkoop – maar omgekeerd), en/of 100% gerecycleerd worden, en/of 100% onschadelijk en biologisch afbreekbaar zijn in iedere normale omgeving en temperatuur, op maximaal 18 maanden.

Je zou denken dat ieder normaal begaafd politicus dit aleemaal al had begrepen sinds het ‘Rapport van de Club van Rome’, nu al zowat 50 (!) jaar gelden!
Maar helaas, hun premies en zitpenningen tonen dat ze kiezen voor GELD en niet voor een lange termijnvisie die het goed van iedereen beoogt.
Zoals mijn ex schoonvader (zaliger) al zei: alles draait om de 3 G’s: Geld, Gat en God.
Maar we hadden moeten kiezen voor Geluk, Gezond en Gemeenschap.

Media en politiek zijn middelen geworden om geld te verdienen. Ze houden zichzelf in stand, zoals ieder ‘levend’ orgaan. Er is dus weinig heil van te verwachten. Alleen bekommernis en waardering voor elkaar kan ons en ons nageslacht redden.

En voor wie het in 1 zin wil lijkt me een slogan van de Zuid-Afrikaanse Ubuntu party een goede leidraad: Wat niet goed is voor iedereen, is niet goed.

Buiten spelen = leren

Wie het snelste is bemachtigt tussen de speeldingen zijn eigen favoriet. Wie brutaal is duwt gewoon een ander opzij. Of neemt gewoon een bezet stuk van iemand af, als er geen ouders toekijken. Knaapjes van 4 tot 10 jaar, die binnen een paar seconden hun karakter laten kennen. Vooral als dat minder fraai is.

Ik houd regelmatig de plaatselijke spel-o-theek voor buitenspeelgoed open. Ik vind het een mooi en zinvol initiatief.

  • Het is eigenlijk waanzin om gocarts en fietsjes voor (klein)kinderen aan te kopen. Al na een paar maanden zijn ze er te groot voor geworden.
  • Na drie weken zijn de kids hun speeltje moe, en willen ze weer iets anders.
  • Dus spaar je centen, en leen even wat je tijdelijk kan gebruiken.
  • De kinderen komen eindelijk nog eens wat buiten, weg van een scherm(pje).
  • En gewoonlijk wordt er ook nog samen gespeeld, en gedeeld.
  • Het buitenspelen zit vol sportieve actie, goed voor de conditie en de gezondheid.
  • (Groot)ouders leren het idee van uitlenen en samen gebruiken kennen. Ook heel geschikt voor gereedschappen, autodelen, enz.
  • Niet het persoonlijke bezit, maar het gezamenlijke gebruik krijgt prioriteit.
  • Er ontstaan veel en nieuwe sociale contacten tijden het uitlenen, je leert een hoop mensen uit de buurt kennen.

Allemaal redenen waarom ik er graag aan meewerk.

Onlangs was er een gezamenlijk initiatief van diverse groepen die met en voor kinderen actief zijn, centraal in het dorp. En onze spulletjes stonden er dus ook. Best wel fijn. Maar sommige karakters waren dat toch iets minder.

Ken je dat? Een step, wandelfietsje of wat dan ook. Leuk! Wil ik hebben! Eén keer proberen. Lukt niet meteen. Dus laat ik het gewoon -boenk- op de grond vallen waar ik sta. Niet terug zetten, nee. Maar meteen naar een volgend stuk lopen, om een 1 x te proberen.

Natuurlijk rijden de meesten tussen de kegels op het aangegeven parcours. Een paar anderen daarentegen doen hun best om zoveel mogelijk kegels plat of om te rijden. Sommige groepjes hadden een begeleidster (juf?). Hoedje af voor hen. In tegenstelling tot de meeste ouders waren zij wél met de kinderen bezig. En vaak ook op een pedagogisch verantwoorde manier. Ouders vinden blijkbaar nogal eens dat niet zijzelf, maar school en leerkrachten voor de opvoeding moeten zorgen.

Ergens stond er ook een clown die leuke dingen maakte met ballonnen. Ik zag iets langskomen dat ik niet begreep. Een slechte interpretatie van mij? Het ding leek op een machinegeweer. En daarna zag ik ze vaker. Helaas klopte het wel. Er werden feestelijke Uzi’s gemaakt voor de kids. En zwaarden, revolvers… Pas toen ik er een papa mee op zijn zoontje zag schieten wist ik dat ik me niet vergist had.

Tja, we maakten vroeger ook geweren en sabels. En pijl en boog. Maar ik verschoot toch dat dit tegenwoordig nog op kinderfeestjes gedaan werd. Mja, beter verschieten dan schieten.