Wie echt bezorgd is stapt mee in het reddingsteam

Het gaat fout met ons klimaat en met de kwaliteit van onze ademlucht (o.a). We weten het, maar willen er niets aan doen – want dat zou ons eigen comfort vandaag verminderen. Dus stellen we alle ingrepen uit, schuiven ze door naar de volgende generatie, en schermen met wetenschap en techniek die als oplossing wondermiddelen moeten vinden. Ooit. Misschien.

Overheden volgen dezelfde strategie. Drastisch ingrijpen vraagt verandering, kost comfort en kiezers. Dus het blijft bij praten en plannen.

De aarde-thermostaat voor de toekomst staat te hoog. Hij is rechtstreeks verbonden met die in onze living, met onze verplaatsingen en wat we kopen.

Wie echt bezorgd is stapt mee in het reddingsteam. Er zijn al deeloplossingen. Ze kunnen niet in één klap overal toegepast worden. Maar een energieke B-fast kan wel lokaal verbeteringen opstarten. In eigen huis, in eigen gemeente en provincie. Voor Limburg willen we deze interventie starten net vóór de Dag van de Aarde, op zaterdag 21 april 2018 in de Boudewijnzaal van het Provinciehuis (13-16u).

De productie en het gebruik van energie voor o.a. warmte en transport hebben een zware impact op onze planeet en het leven daarop. We willen graag van onze lokale politici horen hoe ze daarmee willen omgaan. De acties rond Limburg Klimaat Neutraal hebben weinig opgeleverd. Hoe moeten we het dan wel aanpakken? Wat kan ik doen? En wat zal/wil mijn burgemeester gaan doen?

Heb je ook ideeën of vragen? Laat die dan zeker ook horen. Welk reddingsteam kies jij in oktober?

Transitie Limburg en al haar partners nodigen je uit:

13u00:    Welkom + korte inleidende video met concrete goede voorbeelden
13u10:    Inleiding door Serge de Gheldere
13u25:    Politiek debat: lokaal energiebeleid
Gastheer en moderator: Ignace Schops
(thema’s uit het Memorandum met sterke raakvlakken in Limburg)
Wim Dries (CD&V), Joost Venken (Groen),
Jos Lantmeters (N-VA), Ludwig Vandenhove (SP.a)
15u00:    Korte pauze en verzamelen/bundelen van vragen
15u15:    Vragenronde
16u00:    Receptie (aangeboden door Provincie Limburg)

Hoe gaan Limburgse politieke partijen hun visie op duurzame energie (tot) op gemeentelijk niveau concreet realiseren met lokale betrokkenheid van burgers, ambtenaren en mandatarissen?
Ook lokaal bepalen verkozenen welke mogelijkheden ze faciliteren inzake hernieuwbare energie en de impact van energieproductie op milieu en gezondheid.

Een transitie is een structurele verandering van de maatschappij.

Transitie Limburg ijvert voor zoveel mogelijk lokale, mens- & milieuvriendelijke(r)  en gezonde(r) producten, diensten en technieken die iedereen ten goede komen.

Transitie Limburg is een netwerk met inbreng van Greenpeace Limburg, Bronsgroen S.V., De Limburgse Milieukoepel, Natuurpunt Limburg , Steunpunt Buurtopbouwwerk, Hart boven Hard, Vreucht van eigen bodem, LETS, Repair café, Geefinitiatieven, …)

Het event op FB, makkelijk te delen: https://www.facebook.com/events/2439423276083671/

Het Memorandum  staat op de website van Transitie Limburg

 

Shim Sham dansplezier voor iedereen

Zelfs als je niet danst is een  Lindyhop dansfeest een aanrader. Het is met geen enkele andere dansavond te vergelijken. Een overwegen jong publiek met antieke outfits swingt lachend en wat vrolijk gek over de vloer. Je proeft de energie, de (quasi) nonchalante dansstijl en een toets van 100 jaar oud dansplezier met enthousiaste kreten, handengeklap en aanmoedigingen. Meestal is er ook een live band die prachtige jazzy oldtimers serveert. Petticoat en hoge kapsels, bretellen en petten zorgen voor het juiste accent. En plots een geanimeerd gejuich als ‘Tain’t What You Do’ te horen is. In een kring, met gebogen knieën, wordt schouder aan schouder de Shim Sham ingezet. Gluur even mee…

Leonard Reed beweerde de Shim Sham te hebben gemaakt. Hij trad met Willie Bryant op als tapdanser in de jaren 1920 en ’30. Zang-en-dansgroep de Whitman Sisters had eigen shows: toen zowat de langstlopende (1900 tot 1943) en best betaalde acts op het circuit van zwarte vaudeville. Toen Reed en Bryant in 1927 voor hen optraden vroegen die het duo om een finale te maken die de hele cast samen kon dansen. Ze gebruikten een routine met vier tapsequenties die populair waren bij koormeisjes en verbonden die met breaks (pauzes).
Reed en Bryant noemden de choreografie oorspronkelijk de Goofus omwille van de goofy (stomme, gekke) manier waarop ze het uitvoerden, vaak op de tonen van ‘Turkey in the Straw.’

De dans was gemakkelijk genoeg om iedereen te laten meedoen. Aan het einde van vele optredens kwamen alle muzikanten, zangers en dansers samen op het podium en deden nog een laatste routine: de Shim Sham Shimmy en nodigen iedereen uit om mee te doen.

Een van de dansers van de show (Joe Jones) werd ontslagen, ging in 1931 naar New York en stichtte er een groep ‘The Three Little Words’. Ze dansten de choreo in Connie’s Inn in Harlem en noemden het Shim Sham (vlgs Stearns ‘Jazz Dance) of gingen (vlgs Reed) naar de club Shim Sham, en noemden de ‘Goofus’ (met toevoeging van een snelle schoudershake?) Shim Sham Shimmy. Vanaf dan kwam hij op diverse podia in Harlem, en werd snel verspreid en populair.

Volgens 50-jarige tapveteraan Harold Cromer (bekend als Stumpy van het beroemde comedy-tap-team Stump en Stumpy) was de Shim Sham Shimmy met de koormeisjes van de Apollo in New York vroeger een sexy dans met franjes en hoge hakken.

De Shim Sham is een van de bekendste solo lindy hop routines, gedanst als een solo, koppel- of groepsdans in een kring, oorspronkelijk dan met de armen op elkaars schouders. De authentieke tap-routine is in 1980 door Frankie Manning getransformeerd tot een geweldige jazzroutine. In het tweede deel worden alle breakpassen vervangen door een even lange ‘freeze’. Afsluiten gebeurt met twee Boogie Back / Boogie Forward- en twee Boogie Back / Shorty George-passen. Het resterende deel van de song wordt er freestyle Lindy Hop gedanst. Tijdens dit gedeelte roept er altijd wel iemand ‘Freeze!’, ‘Dinosaur’ of ‘Slow motion!’ waarop iedereen gepast improviseert tot er weer ‘Dance!’ klinkt.

De Shim Sham past het beste op swing-songs waarvan de melodielijnen op beat acht beginnen, net als de choreografie. (En dat maakt het voor klassieke dansers extra moeilijk.) Niemand blijft zitten of staan op de tonen van ‘Tain’t What You Do (It’s The Way That Cha Do It)’ van Jimmie Lunceford and His Orchestra. Ook geschikt zijn ‘The Shim Sham Song’ van Bill Elliot Swing Orchestra, ‘Tuxedo Junction’ van Erskine Hawkins of ‘Stompin at the Savoy’ van George Gee-band.

Volgens tapdanser Howard ‘Stretch’ Johnson was het woord ‘Shim’ een samentrekking van ‘she-him’, een verwijzing naar de mannen die in de 101 Ranch vrouwelijke koorlijndansers speelden.
SHIM-SHAM is een slangachtig woord dat gebruikt wordt om te vragen of iemand kan volgen wat je zegt of bedoelt. Ontstaan als SHee what IM SHAyiNg. Synoniemen: Yameen (You know what I mean: Je weet wat ik bedoel?)

Ook als je de Shim Sham niet of amper kent kan je toch vrolijk meedoen. Je leert het al doende. There are no mistakes in swing… only variations. Meer dan choreografie, gaat de Shim Sham over plezier maken!

Jarenlang moest je voor Lindyparty’s naar grotere steden (A’pen, Gent…) en was dit in Limburg (be) bijna onbekend. Sinds 2017 brengen de cursussen van Shake Lab en Apollo Dream, en de avonden van de Limburgse Lindyhoppers daar gelukkig verandering in. CU there…

Wolvin Naya en blauwe bosbessen

Het was aangekondigd als een Avontuurlijke Startwandeling in het brongebied van de Zwarte Beek in Hechtel. Vrieskoud, met de aankondiging van wat verdwaalde sneeuwvlokjes. Dat kon toch nog een 20-tal liefhebbers verleiden om warme mutsen en waterdichte laarzen aan te trekken. En voor de gelegenheid was er toestemming van het leger om militair terrein te betreden.

Toen we de burgerlijke weide- en hooilanden hadden verlaten om in het kakigroene oefenterrein te duiken kregen we een Google Earth kaartje te zien met gele punten en verbindingslijnen. De recente trajecten van Naya. Haar halsbandzender stuurt met regelmatige tussenpozen een gps-signaal naar de volgcomputer van de Technische Universiteit van Dresden, 500 km verder. De verbinding van die punten levert haar reisroute op.

Blijkbaar bevalt onze wandelomgeving haar. Nergens anders kwam ze zo vaak of verbleef ze zo lang. We zouden er naar kunnen uitkijken. Of allemaal een rood kapje opdoen. Of luid gaan huilen. Mocht het wat gesneeuwd hebben, dan was er mogelijk een kans om een spoor te vinden. Uiteindelijk kregen we heel wat sporen te zien.

Modder en nat zand zijn zeer geschikt om indrukken vast te houden. We zagen waar de everzwijnen hadden huis gehouden. Aan reeën was er absoluut geen gebrek. Hier en daar bespreurden we zelfs voetafdrukken van een wandelaar. Maar vooral, zeer dominant, waren de sporen van zware legervoertuigen. Ik heb nooit goed begrepen waarom er zo nodig in bos en hei moet geoefend gevochten worden. Alsof onze volgende oorlog zich in een bos zal afspelen. Brussel lijkt me realistischer als oorlogsgebied. Als er door ooit moet gevochten worden, vluchten onze militairen allicht massaal naar het bos.

Op de wandeling kreeg ik te horen dat de stengels van de blauwe bosbes groen blijven en bladgroenwerking hebben, waardoor de struik al vroeg in het voorjaar onder bladloze bomen, en nog voor de struik blaadjes heeft, toch al de fotosynthese kan starten en wat voorsprong kan nemen.

De blauwe bosbes (Vaccinium myrtillus) is een vaste plant uit de heidefamilie (Ericaceae)  De kantige twijgen zijn groen en worden hoogstens 60 cm.
De blauwe bosbes kleurt je lippen en handen blauw. Je kan ze verwerken in allerlei bereidingen.

Vooral in taalgebruik wordt ze nogal eens verward met de blauw(e) bes.

De blauwe bes (blueberry, Noord Amerikaans,Vaccinium corymbosum) wordt op grote schaal commercieel geteeld. Ze bloeit in trossen.
De struik kan tot 2 meter hoog worden. De bes is zoeter en heeft wit vruchtvlees en niet kleurend (afgevend, vlekken makend) sap, terwijl de blauwe bosbes rood vruchtvlees heeft en wel kleurt.
De bessen hebben net als druiven een witte waslaag. Ze zijn dikker dan de blauwe bosbes.

 

De rode bosbes (Vaccinium vitis-idaea, ook vossenbes), is eerder zeldzaam, maar komt hier in de Limburgse Kempen ook voor.  De rode bosbes is groenblijvend (behoudt haar blad). De struikjes blijven laag. De bessen groeien per +-5 aan het einde van een stengel. Ze zijn wrang en zuur van smaak en worden vooral gebruikt voor het maken van jam of gebak. Hybriden bestaan (maar weinig).

Dat weetje over de blauwe bosbes met groene stengel vond ik interessant. Maar ik vind er eigenlijk nergens een bevestiging voor. Weet iemand of dit klopt? En of nog andere struiken hier gebruik van maken?