Vaderdag

Met mijn vingers als kam woel ik mijn schaarser wordende grijze haren een beetje in de goede richting. Dat moet volstaan om op het einde van een warme (vader)dag nog even een terrasje te doen. De zon is al versluierd, maar de temperatuur nog boven de 20 graden. Een flinke mop slagroom met daaronder wat cappuccino is prima gezelschap om de weekendkrant te doorbladeren, en de sudoku en het kruiswoordraadsel op te lossen.

Er is nieuwe bediening. Jobstudenten waarschijnlijk. Ze kennen mijn bestelling dus nog niet. Het duurt even voor ik door heb dat het gesprek aan het luid lachende tafeltje achter mij over pappa gaat. Met een paar opgevangen flarden krijg ik medelijden met mijn collega. En eigenlijk ook wat met mezelf. Om beter te kunnen volgen zet ik mijn hoorapparaten maar aan. Ja, ouder wordende pappa´s he…

Eentje was met hem gaan winkelen, in de Carrefour. Hij kocht 5 stuks. Ik weet niet zeker waar het over ging, ik veronderstel paren sokken (of ondergoed?). Terwijl er nota bene een aanbieding was voor 6 of 7 stuks, die dan eigenlijk per stuk nog iets goedkoper was. Maar hij had er maar 5 nodig. En ze kon hem maar niet aan zijn verstand brengen dat hij er net zo goed 7 kon kopen. Hilarisch! “Totaal geen shopping ervaring..” weerkaatst een lachebek van de andere kant van de tafel. En hij heeft er echt maar 5 meegenomen en afgerekend. Ik voelde me bijna schuldig in zijn plaats. Blijven hangen in een wereld waar je enkel koopt wat je nodig hebt…. hoe bestaat het.

En hoe ze daarna bij vrienden, of was het familie, nog in affronten vielen omdat de man verdomme gewoon rechtuit was. Terwijl ze vooraf nog zo hadden uitgelegd dat uit eten gaan en bepalen in welk visrestaurant wilden terecht komen heel subtiel moest worden aangebracht. Bijna alsof die vrienden zelf op het idee gekomen waren. Maar nee, de lomperik… Geen takt! Lachen! (Tenminste nu, achteraf.) Die is dan gewoon rechttoe rechtaan. Een man naar mijn hart dus.

En zijn kleding die eigenlijk niet paste bij de gelegenheid. Komaan, hoe haalt hij het in zijn hoofd om daar zo te verschijnen? Je lacht je een kriek…

Waarschijnlijk kon de lol gaan over bijna iedere willekeurige vader met voldoende grijze haren. Het had over mij kunnen gaan. Soms een kleine nuance, maar even goed een oudere, onaangepaste idioot. Die niet kan vakkundig kan shoppen. Zijn oude kleren afdraagt i.p.v. zich geregeld door een modeblad te laten restylen. En alleen koopt wat hij nodig heeft. En waarschijnlijk ziet mijn omgeving me nog veel dommere dingen doen. Even verward als mijn (niet bestaande) kapsel.

Fijne vaderdag, grijsaards! Blijf vooral gewoon doen, en zijn wie je bent. Laat ze maar lachen…

Plastic attack Hasselt 2/6

Ik zal, zoals hij zichzelf noemde, “de zage-vent” citeren: “ ´t Is gewoon een schande hoeveel plastiek ons opgedrongen wordt!” Ik denk dat de zagen in aanbieding waren in de Aldi. In een veel te grote blister van onverwoestbaar sterk plastiek zaten ze per 3 verpakt. En daarvan had hij 6 sets gekocht. Gelukkig had hij ook evenveel blisters met een set vlijmscherpe cutters in diverse maten bij. Daarmee konden we de hardnekkig plastics attaqueren en de nuttige inhoud van hun overbodige ballast bevrijden.

Hij was lovend over het initiatief om nog meer microplastics in ons milieu, de oceanen en onze voedselketen te vermijden. En dus kregen zowel mijn collega actievoer als ik een flink mes cadeau om ook andere klanten te helpen hun plastiek bij de winkel te droppen. En toen hij de afzonderlijk in cellofaan verpakte wafeltjes uit hun keurslijf liet ontsnappen, kregen we er daar ook nog ieder eentje van als ontbijt. De actie was goed begonnen.

We hebben de hele voormiddag eigenlijk geen uitleg moeten geven. Iedereen kent het probleem. Speciaal om het één keer enkele minuten te gebruiken, maken we spullen die honderden jaren tijd trotseren. Waanzin. De plastiek continenten in de oceanen roepen weerzin op. Moeders met kleine kinderen zijn bezorgd om de wereld die ze voor hen achterlaten.

Wat grijzer wordende mannen vertellen dat statiegeld vroeger de norm was. Melk en bier zaten in glazen flessen. Dat werkte prima. Kromgebogen heertjes met een wandelstok, de juffrouw met een steunverband rond haar linker onderarm,… zowat de helft van de klanten deed graag mee aan de actie. In de hoop dat het zou helpen. Achter in de winkel had personeel van Aldi al 2 super grote kartonnen dozen voorzien: voor karton, en voor plastiek.

Toen we rond de middag aansloten bij de actievoerders aan de Colruyt werden we door de winkelveranwoordelijke en de regiomanager vriendelijk uitgenodigd voor een nabespreking. Klasse. Nergens een moment van confrontatie, enkel veel goodwill om positieve veranderingen door te voeren, kaderend in de duurzame visie waaraan al jaren gewerkt wordt. Maar ook de problemen om inzake voedselveiligheid mogelijk aansprakelijk te worden gesteld als eten voor gezondheidsproblemen zou zorgen. En de belofte om vragen terug te koppelen op te volgen en ons per mail op de hoogte te houden.

Als de klanten, het winkelpersoneel en het management een afspiegeling zijn van onze maatschappij en wat er leeft, dan wordt het hoog tijd dat ook onze politiekers eens in die spiegel kijken, en een beleid gaan voeren dat beantwoordt aan wat mensen met gezond verstand willen.

Kersendieven

Met ongeveer een hele maand zonnige zomer in het voorjaar rijpen de kersen al vroeg. Zodra enkele kersen er over denken een beetje rood te kleuren wil het gevogelte uit de buurt al vast beginnen te oogsten. Dat betekent: het rode deel even proeven, en dan aan de volgende kers pikken. Van voedsel verspilling gesproken!

De boom stelselmatig optuigen hielp: CD´s ophangen (bij voorkeur met Nederlandse smartlappen), alu schaaltjes, gekleurde linten, een windorgel, vogelverschrikker…. Ze wennen er snel aan. Dus eerst enkele dingen de boom in. Na 2 dagen weer wat, enz. Helaas blijken ze dat systeempje nu door te hebben.

Als ik 2 dagen na het uitgebreid optuigen de vogelverschikker wil verplaatsen en het windorgel ophangen vliegen er bij mijn aankomst meteen een 5-tal dieven weg. En als ik in mijn handen klap (geen applausje,gewoon 1 knal) nog minstens evenveel. Ze zijn niet te zien of te tellen. Maar in het felle zonlicht zie ik hun schaduwen vliegensvlug over het gras wegzwemmen.

Weg betekent: naar de dichtst bijzijnde eik, om het risico even in te schatten. En daarna 30 meter verder. Ze liggen op vinkenslag. Als collega´s hun portie willen ophalen, verwittigen ze die met een schelle krijs dat de kust niet veilig is. Zodat die doen alsof ze toevallig langskwamen, en met een korte bocht nerveus nonchalant verderfladderen.

Terwijl ik zelf ook begin te smullen om iets van mijn vruchten te hebben komen ze regelmatig alleen, per 2 of 3 weinig gegeneerd pogingen doen om hun buit op te halen. Even klappen of roepen, en ze zijn pijlsnel verdwenen. Maar ik weet dat de strijd al verloren is. Ik kan onmogelijk van zonsopgang tot zonsondergang onder de boom blijven applaudisseren. Ik hoor het: ze lachen me al uit. Als ik 30 seconden weg ben zijn ze weer terug, speurend naar de songs op de nieuwste CD.

Smeerlappen zijn het. Daarom zal ik geen vegetariër worden.

Het wordt hoog tijd dat een of andere bio-ingenieur eens een vliegende kat ontwerpt.