Categorie archief: Mens en samenleving

Pst… post… ssstt…

File in het postkantoor. Ik duw de deur open en probeer achteraan aan te sluiten zonder anderen te hinderen. En tel. Zeven. En nog twee, die staan aan het enige loket dat open is. Het lijkt alsof ze daar nog een tijdje zullen blijven overleggen. Zou ik terugkeren, of aanschuiven? Het gebeurt het laatste jaar steeds vaker en erger. Meer postkantoren sloten hun deuren, en vooral veel meer mensen komen pakjes ophalen of terugsturen.

Eigenlijk wel druk in de vrij kleine ruimte. Een paar weken na het winteruur bleek de wandklok nog steeds in zomerstemming te zijn. Erg opvallend: een gewijde stilte. Af en toe gedempt gemompel aan het loket. Buiten stond iemand te telefoneren. Dat was ondanks het dubbele glas binnen nog goed te horen. Terwijl ik langzaam twee plaatsen vorderde, waren er nog 4 nieuwe filelopers bijgekomen. Ook in stilte.

Nummer vijf viel op. Vrolijk gebreide Laplandse muts. Lange grijze baard. Rugzak. Blote voeten in sandalen, ondanks de novemberkou. Hij keek even rond en fluisterde dan in de stilte: “Dit vind je dus in ons land niet meer…” Iedereen deed moeite om de gefluisterde woorden te verstaan. Het kwam er in vlekkeloos Nederlands uit. Hoezo, dat vind je in ons land niet meer? Hij beantwoordde meteen de ongestelde vraag en de verbaasde blikken.

Hij sprak een klein beetje luider nu. En dan viel ook zijn Nederlands accent op. “Ja, een postkantoor, weet je. Bij ons moet je daarvoor naar Albert Heijn.” Begrijpend geknik. En enkele reacties. ‘Ja, hier hebben we ook postpunten.’ ‘Er zullen er nog wel meer moeten sluiten…’ De magische stilte was verbroken. Op een paar seconden tijd was iedereen met iedereen aan het praten. Even magisch.

Bleek dat de brave man eigenlijk een copy-shop zocht. “Euh? Hebben we hier niet hoor, geen coffeeshop.” Tja, wat verwacht je van een Nederlandse rugzaktoerist op sandalen… Hilariteit alom. Het winteruur werd besproken, de dagbladwinkel waar allicht een kopieermachine stond. En toen onze gast daarnaar op zoek ging, verstomden beetje bij beetje ook weer de gesprekken.

De kunst van het palaveren. Ze is mij ook niet gegeven. Maar het maakt opvallend veel verschil. In geen tijd was ik aan de beurt.
De mensenfluisteraar leek in veel opzichten op de Kerstman die stiekem vervroegd op ronde was. Toen ik buiten kwam was hij nergens meer te bespeuren. Het was eigenlijk wel een leuk cadeautje. Een blijde boodschap. Ik ben benieuwd of ik dit jaar nog wel iets ga krijgen.

Geef mee, leef mee

Er zijn veel kleine en eenvoudige dingen waarmee je de wereld aangenamer kan maken. Het vraagt vaak alleen maar wat tijd, en je krijgt een hoop vriendschap er voor terug. Help je ook mee aan het volgende Geefpleintje?

Na de voorbije windstilte gaan we met enkele mensen in Hasselt opnieuw een Geefpleintje opstarten. De formule is gekend: goede spullen die je niet meer gebruikt kan je er afgeven, en iedereen kan er gratis meenemen wat nuttig of leuk lijkt.

Op donderdagavond, 14 oktober 2017 om 19 uur komen we samen met iedereen die wil helpen. Geef een seintje als je er bij wil zijn.

We houden al een beperkte, kleine oefensessie op Festival Retour, zaterdag 14 oktober van 11 tot 17 uur in de LeoniHal (Corda campus Hasselt). Door het festivalthema zijn de spullen die daar gebracht en gehaald kunnen worden beperkt tot gereedschap: voor keuken, tuin en klussen. (Dus geen kleding, speelgoed e.d.) We hebben er het goede gezelschap van Repair Café, LETS, kleding- en zadenruil, boekenruilcafé e.a.

Op zaterdag 16 december willen we weer aan de slag met de gekende formule op het pleintje bij Vanveldeke. We denken dan meer aan warme kleding, koffie en soep, voeding e.a. dingen die kunnen helpen om de kou en de komende feestdagen wat aangenamer door te brengen.

Wat helpende handen zijn welkom! Bv om een flyer of affiche te maken en/of te verspreiden, materiaal te verzamelen (kledingrekken, tentjes, parasols, tuinkachel, tafel, stoelen, verlichting,…), aangevoerde spullen samen met de brenger uit te pakken, te sorteren, op te ruimen, … alles vooraf op te bouwen, en achteraf weer op te ruimen en weg te brengen.

Of voor wat animatie of gezelligheid te zorgen, koffie of soep te maken, af te wassen,… Een hele klus voor 3 mensen, maar een leuke bezigheid als we het samen kunnen doen.

Wil je ook een beetje van je tijd gebruiken om een beetje van de wereld een beetje beter te maken? Kom gewoon meedoen. Tot dan/daar….

Mijn kleindochter snapt het niet…

De verontwaardiging, wereldwijd. Wat de Nazi’s gedaan hadden was afschuwelijk toch? De hele wereld was het er over eens dat zoiets nooit meer mocht gebeuren. Geschiedenisles: het Proces van Neurenberg, Simon Wiesenthal, Nie wieder Krieg… de hele wereld had een les geleerd, wilde dit niet meer. Nooit meer!

“En wat ik dan niet snap, is dat er ondertussen al meer dan 5 jaar oorlog is in Syrië. En dat daar weer de meest beestachtige dingen gebeuren. Gruwelijk gewoon. Iedereen weet dat. Waarom stopt niemand dat? Je weet toch wat daar allemaal gebeurt? Even erg en wreed als de nazi’s. Misschien nog erger! De koning weet het, de ministers weten het, de presidenten van Europa, Rusland, Amerika en China weten het. Waarom stoppen ze dat niet?”

Ja, inderdaad. Maar het is natuurlijk niet zo eenvoudig…

“Maar de mensen hadden toch iets kunnen doen he vake? Het kan toch niet dat er 5 jaar lang niets gedaan wordt. Dat iedereen dat maar laat doorgaan? Jij hebt toch iets gedaan he? Een brief geschreven naar de ministers? Of de koning? Of betoogd in Brussel? Een brief naar de krant gestuurd…?”

Euh… hmm… het is natuurlijk niet zo eenvoudig…

“Heb je niets gedaan? Heeft niemand iets gedaan? Waarom niet? Het kwam op TV, in de kranten, op Facebook… En iedereen liet het gebeuren. Net als bij de nazi’s? Opnieuw??”

Mijn kleindochter zit nog in de kleuterklas. Ik werd zweterig wakker. Maar Mona heeft wel gelijk. Misschien duurt het nog 10 jaar voor ze deze vragen stelt. Ik zweet er van. Ik zal me schamen…

En het ergste is: ze zal regelmatig terugkomen met gelijkaardige vragen.
Je wist toch dat pesticiden en alle andere sproeistoffen vergif waren. Wat heb je gedaan?
Iedereen weet dat plastiek niet afbreek en hormoonverstorend is. Dat microplastics in de lucht, in het water en in de grond blijven, en in ons eten. Waarom lieten jullie dat toe?
Iedereen wist van de opwarming van de aarde. En toch deden jullie maar door. Auto’s, centrales… Waarom stopte je het niet?

Iedereen weet dat radioactief materiaal zelfs miljoenen jaren gevaarlijk blijft. Waarom dumpten jullie het gewoon in zee? En bleven jullie kerncentrales gebruiken? Wilden jullie alle mensen en dieren uitmoorden? Waarom?

En al die bomen en bossen die gekapt werden. Vruchtbare grond die volgebouwd en gebetonneerd werd, eten dat vol ongezonde suiker en kunstmatige rommel wordt gepompt,…

Sorry kids. We wilden gewoon zo goedkoop mogelijk royaal leven. En bovendien, het is nu zomer, en vakantie. Bekijk het maar, los het maar op. Het is een mooie tijd. Geweest.