Categorie archief: Herinneringen

Dag boek van Beuk (3)

Op hete zomerdagen trokken we met de Chiro naar een koele bosbeek.
 

 

 

 

 

Uitermate geschikt om een halve dag te ravotten. Er was open ruimte om te spelen, een afwisseling van schaduw en zon, stenen en takken om de beek af te dammen en zo een dij-hoge zwempoel te maken. En aan een monumentale, schuin over de beek hangende beuk had een durfal een dik zeel geknoopt. Je kon er als Tarzan over de ravijn zwieren. Terwijl alle toeschouwers klaarstonden om te schateren als je er in viel, of van de glad getrapte wanden terug de beek in slibberde.

Ik wist dat er 100 meter verder nog gegraveerde beuken moesten staan. Allicht de moeite om op een zonnige novemberdag een wandeling te maken. Verrassing: het touw hing er nog. Althans, er hing nog steeds een flink, gelijkaardig zeel pal boven de beek. Maar nu in een andere boom. De oude beuk had het begeven. Gezaagde stukken van zijn kruin lagen verspreid op de andere oever. De rest van de nog staande stam was al flink aangetast door zwammen. Maar aan zijn voet was een opvolger uitgeschoten. En op een door zijn wortels samengehouden landpunt in de beek hield een nog maar twijg-groot kleinkind de laatste blaadjes voor dit najaar vast. Hoop voor de toekomst.

De verschillende getatoeëerde stammen van de beschreven beuk waren door de tand des tijds grotendeels onleesbaar. Winter 2016. De jaartallen die de beuk onthield waren 1974, 1923 en zelfs 1905! In de vrij makkelijk te beklimmen stam waren nog vers gekraste hartjes te vinden. JAZZ Bilzen was door een liefhebber aan het beukenboek toegevoegd.

De beek tussen Hoefaert en Kriekaert spoelt veel herinneringen weg. Maar evenveel blijven er hangen aan de stammen van de beuk, aan de takken van de bomen. Generaties kwajongens en gezinnen hebben hier zomerse zondagen doorgebracht. Misschien moet ik nog eens met een mes terugkomen, om voor volgende generaties een boodschap achter te laten. Zoals ene Tomy BIJNENS hier ooit deed.

Naast de beek een kei waarin gebeiteld staat:
Stiltegebied Zwarte put, 12 oktober 2012

En in de beek, onder het beukenboek:
In zijn wieg neemt het water tijd en teken geruisloos mee

Van waardevol naar waardenvol

Typisch Belgische zomerse regendagen nodigen niet uit om buiten op te ruimen. Binnen kan het ook. Een kast, of een rek. Een grote legger met boeken en vooral ordners krijgt nu die reeds lang verdiende eer. Stofzuigen, leegmaken, met water en zeep schoonmaken. Nuttige informatie en zware herinneringen. Bestoft, en vaak jaren onaangeroerd. De bovenkant onherroepelijk en blijvend vergrijsd. Als vanzelf komen ze opgefrist terug op hun eigen plekje te staan. Uit gewoonte.

Ga ik deze nog wel terugzetten? Jaren niet open gehad, de inhoud allicht behoorlijk gedateerd. En ik kan alles gemakkelijker en actueler terugvinden op internet. Dingen die ooit belangrijk waren. Een reeks bijscholingen rond marketing. Jaren ’90. Amper sprake van internet. Customer satisfaction. Slides en schema’s. Kopies uit boeken. Piramide van Maslow. Waar ben ik nog mee bezig geweest?

Leiderschapsstijlen, situational leadership, opdelingen in velden en sectoren. Gauss curves. Het soort tekeningetjes dat de meningen tot theorieën transformeert, en een schijn van wetenschappelijke benadering geeft. Het heeft gewerkt, de cursussen zaten vol. Zitten allicht nog steeds vol.

Delegeren. Time management. Coaching. Marketing planning. Analyses. The Boston Consulting Matrix. Marktonderzoek. Promotie, flexibiliteit, communicatie, oefeningen. Bench-marketing en concurrentie-analyse. Gekribbelde notities die ik niet wil herlezen. Grafieken.

Omzet-analyses, swot-analyses. Ondernemingsstrategie en Human resources , CAO, kwaliteitszorg (ISO, KAIZEN…), afkortingen die me niets meer zeggen (SDCA,PDCA, MUDA…), kostprijsberekening en kostenplaatsen. Wiskundig uitziende formules die de indruk geven dat economie berekenbaar is, voorspelbaar zelfs? Checklists. Financiële analyse, jaarrekeningen, cash flow, ratio’s, effectieve personeelskosten, break even. Tabellen. Letters, cijfers…

Het verwondert me, waar ik overal mee bezig ben geweest. Hoeveel tijd ik daar in gestoken heb. Minstens ¾ hiervan is waardeloze nonsens. Theorieën die maar één start- en eindpunt hebben: winst. Geld. Zelfs als het gaat over menselijke relaties en gezondheid, staat dat in functie van winst maximaliseren. Sociaal leven en welzijn zijn bijkomstig. Tenzij er geld mee kan verdiend worden. Milieu en ecologische impact komen niet (erg zelden) in de resultatenrekeningen voor. De waarde van de aarde, lucht, water en leven komt niet aan bod. Enkel getallen die  euro’s voorstellen.

Ik ga deze cursussen niet meer nodig hebben. Nooit meer gebruiken. Economie zonder ecologie is egoïstisch korte termijn misbruik van alles en iedereen. “Wat niet goed is voor iedereen, is niet goed.” Ook niet als je het eco-nomie noemt, en doet alsof het wetenschap is.

Belleke trek

De deur en de omgeving deden me onweerstaanbaar meteen denken aan ‘belleke trek’. Een warme voorjaarswandeling in een zeer landelijke omgeving. De herinneringen deden me lachen. In het tijdperk vóór de GASboetes waren dit nog gewone kwajongensstreken. Alhoewel… ?

Met de jeugdbeweging op bivak in de Kempen.  Op dat deel van de tocht was er niemand van de leiding bij. Een vredige, kleine hoeve in de zon. Elkaar uitdagen… Bij nader inzien bleek er geen bel te zijn. Dus moest er geklopt worden. Wie ging het doen? In welke richting gingen we weglopen? Waar zouden we ons verstoppen? Tijdens het tactisch overleg zag iemand een schop naast de deur staan…

En als we die nu eerst tegen de deur zetten, en dan kloppen?! Hilarisch…. Krijgt ie de steel op zijn gezicht! Nee jong! Ge moet ze andersom zetten, met het blad tegen de deur. We lagen al in een deuk voor er iets gebeurd was. De traagsten vertrokken al om zich te verstoppen. Want zo’n boer met een blauw oog gaat allicht niet vriendelijk blijven. De snelle jongens moesten de klus klaren. Eentje de schop plaatsen, de andere kloppen. En dan rennen.

Nu moet je eens proberen keihard te rennen als je gelijk keihard moet lachen… niet te doen! Uitgeput, hijgend en onze lach in houdend  doken we bij de anderen achter de struiken. Vol spanning en voorpret de scene uit onze verbeelding afwachtend.
Maar de deur bleef dicht. Was die boer doof of zo? Of niet thuis? Durfde er iemand terugrennen om nog eens te kloppen? Geen kandidaten… hij moest maar eens net opendoen als je daar staat. We hebben er wel een hele tijd veel plezier mee gehad. Waarschijnlijk was onze fantasie veel amusanter dan de banale werkelijkheid.

Het deed me denken aan belleke-trek voor gevorderden. Eigenlijk belleke-duw, want het werd gebruikt bij drukknoppen. Niet zomaar aanbellen en wegrennen he. Dat is voor mietjes. Nee, de knop flink indrukken. En dan een lucifer tussen knop en rand vastklemmen. En het summum: die lucifer afbreken, zodat hij er moeilijk terug tussenuit te krijgen was. Het vraagt wat meer tijd en risico, maar je hebt er ook veeeel langer plezier van.

Een andere variant is een geweldige instinker. Eentje die ik zelf –eerlijk waar- (nog) nooit heb uitgevoerd.  Het vraagt degelijk voorbereidend werk.
Men neme een 3-tal vellen krantenpapier. Leg daarop in het midden een flinke drol. Frommel de kranten wat samen boven het verpakte goedje. Leg dit voor de voordeur. Steek het in de fik, en bel aan… Rennen maar…
Werkt dit in jouw fantasie ook zo geweldig? Op de lachspieren?