Categorie archief: Afval

Plastic attack Hasselt 2/6

Ik zal, zoals hij zichzelf noemde, “de zage-vent” citeren: “ ´t Is gewoon een schande hoeveel plastiek ons opgedrongen wordt!” Ik denk dat de zagen in aanbieding waren in de Aldi. In een veel te grote blister van onverwoestbaar sterk plastiek zaten ze per 3 verpakt. En daarvan had hij 6 sets gekocht. Gelukkig had hij ook evenveel blisters met een set vlijmscherpe cutters in diverse maten bij. Daarmee konden we de hardnekkig plastics attaqueren en de nuttige inhoud van hun overbodige ballast bevrijden.

Hij was lovend over het initiatief om nog meer microplastics in ons milieu, de oceanen en onze voedselketen te vermijden. En dus kregen zowel mijn collega actievoer als ik een flink mes cadeau om ook andere klanten te helpen hun plastiek bij de winkel te droppen. En toen hij de afzonderlijk in cellofaan verpakte wafeltjes uit hun keurslijf liet ontsnappen, kregen we er daar ook nog ieder eentje van als ontbijt. De actie was goed begonnen.

We hebben de hele voormiddag eigenlijk geen uitleg moeten geven. Iedereen kent het probleem. Speciaal om het één keer enkele minuten te gebruiken, maken we spullen die honderden jaren tijd trotseren. Waanzin. De plastiek continenten in de oceanen roepen weerzin op. Moeders met kleine kinderen zijn bezorgd om de wereld die ze voor hen achterlaten.

Wat grijzer wordende mannen vertellen dat statiegeld vroeger de norm was. Melk en bier zaten in glazen flessen. Dat werkte prima. Kromgebogen heertjes met een wandelstok, de juffrouw met een steunverband rond haar linker onderarm,… zowat de helft van de klanten deed graag mee aan de actie. In de hoop dat het zou helpen. Achter in de winkel had personeel van Aldi al 2 super grote kartonnen dozen voorzien: voor karton, en voor plastiek.

Toen we rond de middag aansloten bij de actievoerders aan de Colruyt werden we door de winkelveranwoordelijke en de regiomanager vriendelijk uitgenodigd voor een nabespreking. Klasse. Nergens een moment van confrontatie, enkel veel goodwill om positieve veranderingen door te voeren, kaderend in de duurzame visie waaraan al jaren gewerkt wordt. Maar ook de problemen om inzake voedselveiligheid mogelijk aansprakelijk te worden gesteld als eten voor gezondheidsproblemen zou zorgen. En de belofte om vragen terug te koppelen op te volgen en ons per mail op de hoogte te houden.

Als de klanten, het winkelpersoneel en het management een afspiegeling zijn van onze maatschappij en wat er leeft, dan wordt het hoog tijd dat ook onze politiekers eens in die spiegel kijken, en een beleid gaan voeren dat beantwoordt aan wat mensen met gezond verstand willen.

Duurzaam wc-papier: onzin?

Niets is onbenulliger, wordt zo achteloos weggeworpen als een velletje wc-papier. Daar gaan we ons niet druk om maken, toch? Voor Festival RETOUЯ ging ik op zoek naar spullen waar we waarde aan hechten. Omdat het een prototype is van wegwerpmateriaal viste ik toch wat informatie bij elkaar over sanitair papier. Shit happens!

De gevonden info gaat over Nederland. België zal vergelijkbaar zijn, maar weet niet wat de pot schaft. Nederlanders gaan drie tot vijf keer per dag naar het toilet. Aan minstens 8 velletjes. Vrouwen blijven drie minuten, mannen vier tot tien minuten zitten. Gemiddeld 50 minuten per week, of een half jaar van ons leven. Shit!

Dat verbruikt per dag 36 liter water, elektriciteit (licht,), vervuilende chemische schoonmaakproducten en voor Nederland 22.000 kilometer papier. Nog steeds per dag. Door het toilet. Dat is per jaar 15 kilo wc-papier per persoon. Met Hollandse zuinigheid per dag 1 velletje minder gebruiken bespaart 16,6 miljoen velletjes. Een gemiddelde West-Europeaan gebruikt op jaarbasis 13,8 kilo toiletpapier, een standaard Amerikaan flusht zelfs 25 kilo papier er door.
Wc-papier bracht in 2009 voor alle Nederlandse supermarkten 350 miljoen euro omzet op.

Onderzoek van het WNF- toont dat wereldwijd dagelijks circa 270.000 bomen door de wc worden gespoeld of als afval worden weggegooid. Door de productie van 300 toiletrollen die 100% eco zijn wordt 1 boom gespaard.

In Trouw betoogt hoogleraar Jules van Lier dat dit veel duurzamer is, ondanks meer waterverbruik. “Per jaar gooien we in Nederland zo’n 200.000 ton papier in het riool. Voor elke kilo opgelost toiletpapier is ongeveer één kilowattuur aan energie nodig voor afbraak. Als de helft van het toiletpapier oplost, staat dat gelijk aan de jaarlijkse energieverbruik van 25.000 huishoudens.”
Een aantal velletjes minder per persoon scheelt op een huishouden al heel veel!

In de Verenigde Staten wordt minder dan 2 procent van het wc-papier gemaakt van gerecycled papier, in Europa en Latijns-Amerika is dat 40 procent. In Nederland volgens Milieu Centraal 60 procent.
Het milieucentrum van de Universiteit van Colorado berekende dat een ton gerecycled papier (909 kilo) 1682 kilo timmerhout en 91.000 liter water scheelt. Bij recycling wordt 64 procent minder energie en de helft minder water gebruikt i.v.m. nieuw papier. Ook veroorzaakt recycling 74 procent minder luchtvervuiling.
Voor iemand in Noord-Zweden is papier van hout duurzamer, voor iemand uit de Randstad is papier dat hier gemaakt wordt beter.

Ecologische koploper is Satino Black. In de productie wordt minder water en energie gebruikt. Het is 100% CO2 neutraal en vrij van schadelijke chemie.
Satino Black heeft alle dertig chemicaliën die je normaal gebruikt bij de productie van toiletpapier vervangen door natuurlijke en biologisch afbreekbare stoffen. De productie van een toiletrol vergt normaal vijftien liter water. Met waterrecycling is dat spectaculair verminderd naar een halve liter per rol. En er wordt gewerkt met groene energie.

“Sinds jaar en dag ligt op ons terrein een berg afval van te korte papiervezels, inkten en vulstoffen, die vrijkomen tijdens de grondstofvoorbereiding. Die berg – zo’n vijftien ton per jaar – werd tot drie jaar geleden verbrand voor de winning van groene energie. Maar een medewerker vroeg onze buren van verpakkingsfabrikant Smurfit Kappa of die er niet wat mee konden. En wat bleek: er kon karton van gemaakt worden met zeer goede eigenschappen. Dat karton is nu het verpakkingsmateriaal voor Satino Black – voor ons weer een flinke bezuinigingspost.”
Meer weetjes:
http://toverleven.cultu.be/wc-papier-toch-wel-handig
http://toverleven.cultu.be/composttoilet-afval-scheijtden

Vuile velden

Af en toe moet ik mezelf eens uitlaten. Bij gebrek aan hond. Er is hier gelukkig groen genoeg in en rond ons kleine dorpje. Voor ik de velden in duik wuift Maria van de Spel-o-theek, duim omhoog? Ja natuurlijk, duim omhoog! De meestal modderige weggetjes zijn door de droogte keihard. Wegenwerkers hebben minstens een halve hectare groen ingenomen om wegbeton te breken. Verboden voor onbevoegden.

Ik heb mijn zonnebril op. Misschien moet ik eens een roze versie zoeken. Zelfs op de meest afgelegen plekken zie ik lege flesjes, blik, wikkels… Een stuk aardbeiennet komt naast een rubberbuis door de oppervlakte van het voetpad heen piepen. Waarom worden er nog wegwerpspullen gefabriceerd? Alles zou retour moeten. Jupiler & Co zouden verplicht via statiegeld iedere verpakking terug moeten nemen. Lijkt me de enige realistische oplossing. In gedachten zie ik weer een foto van een verlaten festivalcamping.

Een populier die vorig jaar heroïsch staande ten onderging en door een storm werd onthoofd, is nu al verbouwd tot een appartementsblok van 6 verdiepingen. Allicht zonder bouwvergunning. We zijn niet de enige rechthebbers en gebruikers van de natuur en de wereld om ons heen. Al gedragen we ons wel zo.

De velden liggen er ondanks de droogte wel prachtig bij. Prachtige realisaties van onze agrocultuur. Een hectare tuinbonen, anderhalve hectare maïs, tarwe. Haast nostalgisch mooi om te zien. Van ver. Er liggen ook diverse percelen met sierstruiken tussen. En dan valt het op: ca. 40 cm diepe, brede rijsporen van te zware machines hebben onder-tussen alle leven uit de aarde geperst. En naast de sporen staan netjes conifeertjes. Alleen maar dat. Geen sprietje onkruid te zien. Alles wordt kapot gespoten. In deze bodem leeft er niets meer.
Met het mooie korenveld er vlak naast is het niet beter gesteld. Er groeit niets anders, geen korenbloem, geen klaproos, geen onkruid… niets. Een graanwoestijn. Aan de andere kant van de landweg: een maïswoestijn. Op een hooiakker: een graswoestijn. Overal saaie monoculturen waarvoor alle ander leven in en boven de bodem kapotgemaakt wordt.

Ik stel me zo voor dat er ooit iemand biolandbouw op zo’n perceel wil doen. In regel wordt er dan 3 jaar niet op geoogst, zeker geel gelabelde bioproducten. Ik ben er vrij zeker van dat het gebruikte gif na 3 jaar nog lang niet is afgebroken. Om nog maar te zwijgen over wat er doorgedrongen zal zijn in de ondergrond waaruit massaal water voor bevloeiing wordt opgepompt.

Een gezonde bodem zit vol leven. Niet alleen onooglijke bacteriën en alles verbindende schimmels, maar ook kriebel- en wriemelbeestjes. Die hele flora & fauna, dat hele ecosysteem wordt jaar na jaar opnieuw kapot gespoten en gescheurd. De basis van alle andere levende wezentjes, onszelf inbegrepen…

Aan de bosrand kiest een haas zijn pad. Ik vraag me af waar die aan geknaagd heeft. En op welk bord hij mogelijk terecht komt. Duur en gezond, want: echt wild!
Waren ze stil blijven zitten dan had ik ze helemaal niet gezien. Uit een stortplaats van struiken fladdert vader fazant met 2 jongen weg. En als ik nader nog 2. Nog klein en onwennig. En daarna moeder fazant met nog eentje, en nog een. En nog… Ik wist niet dat fazanten zoveel eieren uitbroedden. Ze verdwijnen dichtbij in de volgende stortplek voor gedumpte sierplanten. De jongen kunnen nog niet ver vliegen. Hun camouflagekleuren zijn zo goed dat ik ze niet kan terugvinden voor een foto. Ik zal ze maar niet opnieuw opjagen. Zou inlandse fazant nog eetbaar zijn? Of hoort het, net als paling, bij het giftig afval?

Van de positieve effecten van wandelen –vooral in het groen- heb ik vandaag weinig gemerkt. Voor ik mezelf nog eens uitlaat kan ik beter een roze bril aanschaffen.